Ze zit tegenover me. Strak. Beheerst. Vijf jaar na het overlijden van haar vader gaat ze nog steeds door. Met de kinderen, het werk, het leven. Maar rouw laat zich niet ontlopen. Het wacht geduldig tot je de moed vindt om stil te staan. Wat gebeurt er als je die stap blijft uitstellen?

Je staat op het punt iets groots te doen. Een nieuwe stap, een moeilijk gesprek, een eigen bedrijf. En ergens fluistert iets: doe het goed, bewijs jezelf. Maar wat als je niet bij nul hoeft te beginnen? Wat als er krachten zijn die je al je hele leven dragen, zonder dat je het doorhebt? Wat neem jij mee zonder het te weten?