Ze zit tegenover me. Strak. Beheerst. Vijf jaar na het overlijden van haar vader gaat ze nog steeds door. Met de kinderen, het werk, het leven. Maar rouw laat zich niet ontlopen. Het wacht geduldig tot je de moed vindt om stil te staan. Wat gebeurt er als je die stap blijft uitstellen?

Je hebt een mooi leven gebouwd. Een baan, een huis, mensen die van je houden. En toch klopt er iets als een onhoorbare klopgeest achter de muur. Je bent aanwezig, maar komt niet echt aan. Het familiesysteem reist immers altijd met je mee. Zelfs als je denkt dat je bent vertrokken. Wat houdt jou vast?

Je voelt alles om je heen, maar is dat hoogsensitiviteit of draag je onbewust de lasten van je systeem? Het verschil bepaalt hoe je tot rust komt. Want wat als die spanning, onrust en overprikkeling helemaal niet van jou zijn, maar van het systeem waarin je leeft?